ons vijvertje

Schepnetten gaan kapot. Dat is een vaststaand feit en iedereen is erdoor geïrriteerd. Het probleem is dat je meestal geen vervangnetten beschikbaar vindt in de winkel. Als welgekende verkoper van allerhande nuttigs kampen ook de producten van Gardena aan dat euvel. Met hun telescopische steel kan je een héél eind komen in de maximale uitgeklikte stand en alhoewel hij indertijd standaard met twee netten geleverd is, blijkt geen enkel verdeler over vervangnetten te beschikken. Nu, over die twee netten die bijgeleverd zijn: er is een vuilschepnet en een visvangnet. Dat laatste heeft zo’n grote mazen en vorm dat het ontoepasbaar is als afschepnet.

En steeds een volledig nieuwe set kopen is oneconomisch en onecologisch. Een patstelling die echter met minimale impact kan opgelost worden. Er zijn namelijk super lichte netjes inde winkel te krijgen voor ongeveer drie euro. Er zit een zeer kort steeltje aan, in dit geval moet er dus niet veel weggeworpen worden. Eventueel kan je hem zelfs nog gebruiken als steun voor een plant.

We stellen dus vast dat het versleten Gardena net helemaal aan het afscheuren is. Wat gaan we nu doen? Van het slappe drie euro geheel knippen we de zwarte uiteinden van de ‘boog’ waarover het netje gespannen zit met een kniptang af, ter hoogte van de plaats waar ze in het gele buisje verdwijnen. Daarna halen we het te vervangen netje weg van zijn stevige houder en doen hetzelfde van zijn net geamputeerde evenknie, van de plastieken beugel. Je zou kunnen opperen dat eventueel het nieuwe net met zijn eigen beugel in de houder van Gardena kan. Dat is ook zo, maar de ervaring leert dat zulks geen goede combinatie is, het kunststof beugeltje houd het niet.

 Door zijn stevige constructie én lengte (fungeert als hefboom) plooit dit op een gegeven moment gewoon om en duikelt al het vergaarde weer in de vijver. Nu, het plaatsen van dit niet-gardena netje op de wel-gardena beugel vraagt soms wat geduld, maar het lukt uiteindelijk zonder scheuren. Ook al blijven we het niet beschikbaar zijn van een standaard vervangnetje een tekortkoming vinden van de winkels of de fabrikant ,  zo ben je weer gesteld à rato van drie euro per seizoen.

Zulke tekortkomingen vallen ons wel al eens meer op. Om bij hetzelfde merk te blijven: deze hebben, of hadden, een ergonomisch gevormde versie van hun combisteel. Het combisysteem gaat er van uit dat je één degelijke steel koopt waar je een zeer uitgebreide reeks van allerhande hulpstukken kan op bevestigen (hark, frees, krabber, schoffel, aftrekker, terrasborstel enzovoorts). Zo heb je geen muur vol met een collectie ongemakkelijke stelen of een hoek waar ze steeds maar door elkaar vallen.  Er bestaat zelfs een opplooibare bladerenhark. En dus een ergonomische aluminium versie van de steel, waarvoor je echt geluk moet hebben om er in je tuincentrum ééntje te vinden.

Blijkbaar passen ze goed in de verkoopsdisplays die gemaakt zijn om de recht in te hangen. Nog zo’n voltreffer is (was) de gardena accumaaier met centrale stuurkolom of ook zwenkmaaier genoemd. We zijn toevallig op het bestaan gevallen maar in de wijde omtrek had geen enkele verdeler die in huis. Na veel vijven en zessen is er toch een winkelier die de moeite nam om hem te bestellen . Intussen  doet ie a al jaren perfecte dienst. Nog geen accuproblemen gehad en uiterst zwenkbaar rond alle perkjes, waarom had niet iedere dealer er tenminste een in het rek staan? Intussen is hij (alvast in België) uit het gamma genomen; zal waarschijnlijk niet voldoende verkocht hebben. Niet moeilijk, als niemand weet dat het er is.

De ellende met de pomp lijkt achter de rug, er is dan ook drastisch ingegrepen. Eerst een andere pomp, maar het euvel bleef zich voordoen. Dan ook maar ineens een nieuwe leiding tot aan het UV filter. Het systeem gedraagt zich intussen toch al enkele dagen netjes.

De gele lis (Iridaceae) bloeit al flink. Dat de watertemperatuur bij valavond nu reeds flink boven de twintig graden blijft steken zal zeker helpen, net als de zonovergoten dagpartijen. Maar ze is er toch vroeg bij dit jaar. Merkwaardig aan de bloemen zijn de drie afhangende bladeren net boven het groene schutblad, met een mooie maar toch merkwaardige tekening dicht bij het midden. De rechtopstaande zijn dan weer uniform van kleur, zonder tekening dus. Maar zoals we eerder al meldden bij de uitleg over de filtering, het blijven nog steeds de meest efficiënte waterzuiveraars.

En ja, de gevreesde reiger is op bezoek geweest. We zijn wat sluierstaarten kwijt en zelfs een blauwe winde. Dus zijn er maatregelen gekomen, die voorlopig afdoende blijken te zijn. De kwetsbare kant is afgemaakt met draadjes (als de reiger er tegenaan komt heeft dat een schrikeffect) en de elektronische kikker start vroeger. Aan de voorkant is de verzameling bloembakken uitgebreid. De draadjes zijn zo dun dat je ze waarschijnlijk niet goed kan onderscheiden op de foto. Wat je er wel kan op zien is een “waternoot” drijfplant.

We hebben ooit al eens waternootje gehad. Alhoewel we die indertijd snel hebben zien verorberen door onze bewoners konden we het niet laten bij het laatste tuincenter bezoek er toch nog eens eentje mee te nemen. Je weet maar nooit dat ze het deze keer wel red, temeer omdat we ze samen met enkele pistia laten drijven. Bij de waternoot zijn het de bladeren die op het water drijven. Het is een eenjarige plant maar als je veel gelukt hebt zakt er bij het afsterven zaad naar de bodem dat kan overwinteren. Je kan ze ook aantreffen onder de naam waterkastanje. Nu maar hopen dat zowel de pistia ofte watersla en de waternoot vlug aanslaan zodat ze door opname van hun voeding (nitraten) de algen voorzijn en die dus kunnen afremmen. Plus, ze zorgen voor enige schaduw, nog iets waar algen niet tuk op zijn. Bovendien halen drijfplanten hun zuurstof niet uit het water maar uit de lucht en dus hinderen ze de zuurstofplanten niet. Wegens een te laag Fe gehalte hebben we om de zuurstofplanten wat bij te staan ook Perfect Plant toegevoegd.

Tijd om de problemen van vorige week opgelost te krijgen.

Hoe minder bochten het gepompte water doormoet, hoe minder verlies in capaciteit er is.

Dat lijkt nogal logisch, dus daarom dat we samen met het pomp aansluitprobleem, het ganse systeempje hebben herzien.

U ziet hier namelijk een dubbele S-bocht op de bodem liggen, die in feite alleen maar diende om voldoende plaats te creëren om de pomp er te kunnen op draaien. We hebben vorige week gezien dat dit echter niet altijd even probleemloos lukt, dus tijd om deze dubbele knik weg te werken

In plaats van de dubbele S-bocht kon er dus een kort stukje darm komen, met op beide kanten een zogenaamde snelkoppeling. Vooral aan de kant van de pomp is dit zeer belangrijk, gezien de ellende van vorige week, om deze vlot te kunnen afkoppelen indien noodzakelijk.

Hiervoor zijn die universele koppelstukken, met vrijdraaiende aanspanring, dus perfect. Alleen….mag je niet vergeten de aansluitdiameters die je niet nodig hebt te verwijderen.

Op deze koppelstukken zitten verschillende trapjes, elke met een andere aansluitdiameter die gelukkig overeenkomen met de gangbare slangen. Maar als je nu met een buis van een kleine drie centimeter werkt is het belangrijk om de aansluitstukken, die vanaf ongeveer een halve centimeter diameter beginnen, er af te halen. Of je krijgt tweemaal een sterke belemmering in het darmpje van nog geen halve meter lang, die er wel voor zorgt dat de uitloop van de filter maar een beteuterde aanblik geeft en een resultaat dat zeker niet gezond is voor de waterhuishouding.

Dat verwijderen is vrij eenvoudig; een ijzerzaag is alles wat je nodig hebt.

Uiteraard alle braampjes goed verwijderen en vastmaken met een spanring.

Gaat het koppelstuk nog wat moeilijk in de slang, dan kunnen enkele druppeltjes plantaardige olie helpen. Op de foto zie je afgezaagde stukken en een nog intact koppelstuk. Niet moeilijk om je te kunnen voorstellen wat een verlies dit geeft ten opzichte van de darm!

Nu de temperatuur van het water zich boven de tien graden houd is het tijd geworden om de zomerpomp weer klaar te maken. Reeds enkele dagen komen de vissen bedelen om eten en ook de plantjes beginnen uit te lopen. Na zo’n zonnige dag als vandaag weet je dan: het seizoen is aangebroken.

Dat houd ook vervelende werkjes in zoals het reinigen van de zomerpomp en dat verloopt niet altijd even gemakkelijk. Het is te zeggen, het reinigen heeft niet zoveel om het lijf: demonteren, alle vuil verwijderen, afspuiten en terug monteren.

Alleen het terug aansluiten van de pomp op de bodem wil nog al eens lastig zijn.

En vandaag was het lastig, toen bij de eerste poging de draad van de koppeling op de bodem uiteindelijk ‘pakte’, bleek door het geringe debiet er toch iets fout te zijn gelopen.

Na demontage bleek dat de koppeling in het pomphuis gedeeltelijk was losgedraaid tijdens het vastdraaien op de darmkoppeling. Terug naar af dus.

Bij de volgende poging lieten de koppelstukken op de bodem zich helemaal niet meer koppelen. Ook de dunne metalen kap was langs één zijde eruit geschoten waardoor ik nog eens een serieuze snee in een vinger opliep.

Bloedend en al toch maar weer proberen alles te monteren tot ik serieus begon te bibberen van de kou; een duidelijk teken dat het hoogtijd werd om uit het water te komen.

Vlug nog het darmpje van de winterpomp bovenop alles gelegd zodat de filter toch nog zijn werk kan doen en snel een warme douche genomen. De rest moet nu maar even wachten!

Voor het ijsvrij houden van een gedeelte van de vijver gebruiken we een schuimsproeier. In regel is dit een van de waterstand onafhankelijke schuimbron, die zowel tegen als boven de waterspiegel geplaatst kan worden. Nu gebruiken we deze niet voor de esthetische waarde van een fontein, maar passen wij deze effect spuitkop toe om via de waterstraalboog zuurstof in te brengen en tevens om tijdens de vrieskoude een open plek in het ijs te behouden.

Nu zijn er specifieke beluchtingpompen  in de handel  (denk aan een grote versie van een aquarium luchtuitstromer) maar wij sparen deze extra pomp uit door de schuimer via een T-stuk aan te sluiten op de winterpomp. De winterpomp zelf plaatsen we vrij hoog zodat we de warmte niet ontrekken in het laagste gedeelte van de vijver. Dat we daarbij het fontein effect ontberen nemen we er graag bij.

Zowel op de kant die het filter voedt als de kant waar de schuimer op staat zit er een traploze water doorstroom volumeregelaar zodat we steeds de ideale balans kunnen maken. Het kort stukje slang op de schuimer, die de lucht aanzuigt, leiden we onder de tuinstoel zodat de aanzuigopening niet kan dichtsneeuwen.





Het werkt perfect en we sparen zowel de aankoop als het verbruik van een tweede pomp uit.  Doordat we  (weliswaar met verminderd debiet) ook het plantenfilter blijven voeden om het afsterven van de bacteriën zoveel mogelijk te vermijden, werkt ook de uitloop nog steeds als waterval die voor een tweede ijsvrije plek met zuurstofinbreng zorgt. Ook al zijn de vissen nu in rust, het is toch noodzakelijk steeds voor  voldoende zuurstof in het water te zorgen. Op deze manier zorgen we er voor dat we de winter doorkomen zonder vissterfte.

Afgelopen weekend is er verder gesnoeid. We hebben dat ook gedaan in de wortels van de lissen, er zat namelijk een aangekoekte blok in van een halve kubieke meter. Omdat die aan de voorkant helemaal dicht zat én vrij diep komt er dus nogal wat druk op wand. Nu ligt de filterbak/moeras verhoogd en is er dus geen tegendruk wat kan aanleiding geven tot het openbarsten van de bak. Op de foto zie je een van de blokken liggen (op de vlonder) die we eruit gehakt hebben.

Ook het spoelen van de filter is klaar, daarvoor wordt vijverwater gebruikt om het bacteriologische leven in de diverse lagen toch nog wat kansen te geven. Dat daarvoor toch een aanzienlijk volume water nodig is kan je zien aan het gedaalde niveau. Anderzijds heeft de extreme regenval de waterwaarden verder achteruit gedreven zodat we sterk moeten ingrijpen op de zuurtegraad en de hardheid. De volgende dagen dus pH-min en gH-plus toedienen is de boodschap.

Het filtergedeelte heeft een holle ruimte onderaan om het slib op te vangen (zie onder: “ Plannen !” in de archieven 24-09-04) Nu is er ons op gewezen dat indien dit ook in het moerasgedeelte toegepast was, ook dit gedeelte eenvoudiger kon gereinigd worden. Een zeer interessante tip, helaas voor ons te laat. (bij archieven april en mei 05 ziet u dat we dit eigenlijk bij de bouw vrij eenvoudig hadden kunnen toepassen)

En dan buiten het bijvullen is het plaatsen van de winterpomp de afsluiting van de winterpreparatie. Gezien we hierover al uitvoerig bericht hebben bij vorige seizoenen gaan we daar niet verder meer op in. De siervijver is klaar voor de winter!

Het winterklaar maken van de vijver heeft een aanvang genomen, het snoeien in het moeras en filter is halfweg. Wegens het gure weer vandaag zullen we dat eerstdaags verderzetten, ook al is zo'n half opgeruimde bak geen zicht. Niet dat onze vissen zich daaraan storen natuurlijk. Die zijn zich ook al op hun wintermode aan het voorbereiden; alhoewel ze nog vij actief zijn komen ze niet meer eten.

De watersla heeft duidelijk zijn beste tijd gehad. Er is al wat verwijderd en het gedeelte dat nog rest, waarbij we het nog niet over ons hart gekregen hebben om dat er al uit te halen, zal het ook niet lang meer trekken. Na een opwelling enkele dagen geleden waarbij de watertemperatuur weer naar viertien graden steeg is die inmiddels weer naar tien graden gedaald; het moment dus om weer over te schakelen naar winterstabel

Tja, met de sterke wind van de laatste dagen vliegt er al wat ongewenst in de vijver, de skimmer heeft dan ook extra werk. Dat betekent ook al eens meer leegmaken en dus slijt het filterje.

Er moest dan ook een nieuwe filtertje gekocht worden. Nu herinnerde ik me nog dat in het begin van het jaar dit € 8,- kostte maar nu was dat opgelopen tot € 9,50. Toch wel veel voor zo'n minuscuul stukje! Daarom een experiment gewaagd: een grote mat gekocht van gemakkelijk een vierkante meter tegen....nog geen twintig euro en zelf de vorm eruit snijden. Het werkt perfect! Uiteraard wel één originele vorm gehouden die dan dienst doet als mal. Bovendien is het nieuwe materiaal iets denser zodat het misschien ook nog langer meegaat.

Onder het motto "meten is weten" hebben we toch nog maar eens de waterkwaliteit laten controleren. Wat de flink bloeiende irissen al aangeven; de waarden vielen perfect in de normen.

Nu we toch in de winkel waren, nog eens tussen de waperplanten gesnuisterd. En de Rumex Sauvignea viel ons daar op. En dit vooral door de decoratieve bladeren. Zou tussen de 40 en 60 cm groot kunnen worden

En nog een ander potje trok de aandacht, of toch de foto van wat het moet worden in de bloei. Deze Lythrum salicaria bloeit namelijk met paarsroze bloemen die veel vlinders aantrekken. We zijn benieuwd, voorlopig lijkt deze plant nog wat moeilijk zijn draai te vinden.

De waterwaarden dienen inderdaad bijgestuurd. Met een gemeten pH van 8.3 proberen we die eerst terug te dringen met twee opeenvolgeden dagen 1000 ml pH- toe te voegen.Daarna kunnen we de gH aanpakken, die van een gemeten 8 moet opgetrokken worden naar een 15 graden. Daarvoor dienen we de derde dag dus een liter gH+ toe. En dan binnen een paar weken uiteraard een opvolgcontrole.Vergelijk ook eens met de foto van maart hoe de lissen intussen opgeschoten zijn !!

 Haja, de dag van de lente. En de watertemperatuur schiet de hoogte in. Tijd voor het opstarten, als eerste gaat de winterpomp eruit. Deze wordt netjes schoongemaakt en dan opgeborgen. In water uiteraard

En ook de gele lis in de plantenfilter schiet al flink uit. Het wordt dringend de moment om het water te laten ontleden

Uiteraard is voor het verwijderen van de winterpomp de hoofdpomp in werking gesteld. En ook de skimmer mag er terug in, met zijn extra zuurstofvoorziening

De grootste sloebers zijn er het eerste bij als het etenstijd is…

De watersla doet het nog steeds goed, een jaarlijks weerkerende klassieker. De Lobelia staat in een plantenbakje dat over de rand is gehaakt.

We zijn einde augustus en zie de watertemperatuur.

 Tja, over het klimaat en meer bepaald de hogere temperaturen gesproken, de Japanse es op de voorgrond vindt het duidelijk wat veel

Dankzij het uitmuntende klimaat is dit nu het resultaat van de in april aangeplante irissen. Doordat de waterwaarden binnen de normen vallen zijn kunnen we er gerust in zijn dat ze hun werk doen in de plantenfilter

We hadden al een paar keer vruchteloos naar de thermometer gezocht omdat we zo het idee hadden dat de temperatuur van het water de tien graden al overschreden had. En meten is nog steeds weten. Om een nog onbegrijpelijke reden bleek de thermometer die de ganse winter in de vijver gebleven was echter spoorloos.

De vissen bleven nog zeer rustig maar in het moeras schoot er leven. Hoog tijd voor wat controle dus, en zeker het opnieuw aanplanten van de irissen.

Nu zijn we al wat immuun geworden aan de veel te vroege opendeurdagen van de vijverwinkels (in de wedloop om de toch maar de eerste te zijn vinden er reeds in februari plaats) die het begin van het nieuwe seizoen aankondigen, maar de heropstart tijd is nu toch wel aangebroken.

Dus zijn er vorige zondag vijftig iris plantjes in de filter gegaan en omdat het substraatniveau toch wat gedaald was ook nog twee zakken gletsjersubstraat. Volgens de nieuwe thermometer komt de vijvertemperatuur overdag effectief al aardig over de tien graden heen, dus kunnen we stilletjes aan ook al wat voeren ook al bekijken onze visjes het nog wat loom.

Dat kan ook omdat zoals steeds na de winter de waterwaarden niet meer ideaal zijn, zo is de pH 1.1 graad te hoog tegenover de ideale waarde ( 8.05 >< 7) wat niet enkel de plantengroei afremt maar ook de vissen voelen zich beter bij een lagere pH. Het is evident dat we begonnen zijn met het aanpassen, intussen hebben we twee dosissen van 800 ml pH min toegediend.

Morgen kunnen we dus beginnen aan de tweede bijregeling, het opkrikken van de gH van 8 naar ongeveer 15 graden. Hiervoor hebben we twee doseringen van 650 ml gH plus voorzien.

Gelukkig hebben we onze voorzorgen genomen zodat er een vrij grote opening blijft.

"Water in beweging kan niet vervriezen"

Dit hebben we al jaren niet meer meegemaakt

Wat ertoe geleid heeft dat we, gebruik makend van de wat hogere temperatuur gisteren, ook in het moerasgedeelte wat zijn gaan wroeten. En ook daar hebben de wat oudere wortelstokken uitgehaald tezamen met nieuwere. Er is dus volop ruimte voor de resterende om zich opnieuw te ontwikkelen als de tijd gekomen is en aldus mee de waterkwaliteit te helpen optimaliseren.

De wortels van de lissen waren intussen zo uitgedeind dat ze meer op dan in het substraat zaten en bovendien ook al vrij oud. Wat tot een drastische ingreep geleid heeft: ze zijn gewoon integraal verwijderd . Bij het begin van volgend seizoen komen er nieuwe plantjes.

Uiteraard zijn we nu terug in de winteropstelling wat betreft de pomp. Deze keer hangt deze op een plaats vrij dichtbij de plantenfilter zodat een korte leiding er naartoe kon volstaan. De aftakking met de luchtpomp zit ook op een prima hoogte.

Sinds de laatste meting al maanden geleden gebeurde drong een nieuwe watertest zich op.Gelet op het prima gedrag van de vissen was er niet direct aanleiding tot grote ongerustheid. De resultaten waren dan ook niet dramatisch, al was de PH 1,1 graad te hoog en de GH en de KH enkele tellen te laag. Wel tijd om in te grijpen, dit resultaat van drie weken terug werd na behandeling terug geëvalueerd vorige weekend en alle drie waarden zitten weer prima. Behalve een andere waarde, namelijk de FE. We komen er hieronder op terug.

In tegenstelling tot de onderwater- en drijfplanten verdringen de planten in de filter (links) en moeraszone (rechts) elkaar, niettegenstaande we deze enkele weken terug preventief flink uitgedund hebben bij het uitschieten.

Het lijkt wel een slecht jaar voor de Pistia Stratiotes. Bij de temperaturen die we gekend hebben zou deze zich al flink hebben moeten uitbreiden, maar dat doet ze duidelijk niet. We hebben bij verschillende winkels telkens een paar plantjes gekocht, maar geen enkel stel doet het goed. Omdat ook de zuurstofplanten er iets minder enthousiast bijstonden hebben we ook de FE waarde laten testen. Die was aan de lage kant, zodat we plantenvoeding hebben toegevoegd maar het resultaat laat op zich wachten. Iemand een idee?

De lente-opstart! Het lijkt nog een beetje vroeg, maar door de hogere temperaturen van de laatste dagen vertonen de vissen al flink wat activiteit. We hebben dus maar de knoop doorgehakt en de winterpomp afgekoppeld. Uiteraard moet de waterkwaliteit worden nagekeken en de zuurtegraad lag net iets te hoog. Om de PH wat omlaag te brengen hebben we donderdag en vrijdagmorgen 1 liter PH min toegediend, gevolgd door een GH plus behandeling op zaterdag. Ook de bacteriëncultuur kan na de winterperiode een helpend handje gebruiken, dit in de vorm van vloeibare bacteriën te verdelen over de oppervlakte van de vijver en een potje van 250 gram geconcentreerde bacteriën voor de filter. Nu is het weer even afwachten en dan terug meten of we op de juiste waarden zitten.

Een andere belager voor de vijverbevolking komt uit de lucht gevallen. Het is een prachtige vogel die bovendien beschermd is, de reiger.

Niemand wil deze echter aan zijn vijver! Hiervoor zijn verschillende oplossingen bedacht. De meest gebruikelijke is draden en netten spannen of een watersproeier die via een sensor reageert en de reiger verschrikt met een straal water.

Deze beide oplossingen konden we moeilijk toepassen. Gespannen draden zouden ook over de vlonder lopen en een waterleiding is niet voorhanden op een geschikte plaats voor de sproeier. Tot vorig jaar gebruikten we een andere afschrikking, een reiger schrikt nogal snel van iets onbekends dat bovendien nog flikkert…dus hingen we cd’s met een nylonkoordje aan stokjes die over de rand verdeeld werden.

Het bleek effectief, maar esthetisch is anders. Dus gingen we overwegen om een schrikdraad rond de vijver te plaatsen. Dit is de minst diervriendelijke oplossing want bij aanraking krijgt de reiger – of kat – een elektrische schok. Dodelijk is die zeker niet, maar deze oplossing lokt toch steeds nog wat controverse uit. Om zo een schrikdraad goed te laten werken mogen de draden die onder een kleine spanning staan echter met geen andere objecten in aanraking komen. Dit leek in ons geval niet haalbaar met aan de ene kant de filterbak die de golvende vijverrand volgt en de overzijde waar de Japanse es staat.

 Een vriendin overtuigde ons van het goede resultaat dat zij haalden met een soort elektronische kikker. Nu zijn onze beide vijvers in vogelvlucht zeer dichtbij een groot meer met natuurreservaat waar een flinke kolonie reigers woont, het risico op vijandig bezoek voor de vissen is dus permanent dreigend. We citeren de uitleg van de fabrikant:“ De reiger heeft maar weinig natuurlijke vijanden, vreemd genoeg is de gevaarlijkste een kikker! Dit is dan wel een giftige kikker, welke een specifiek gekwaak voortbrengt.

De Reigerblock nu is een elektronisch apparaat dat het geluid van deze gifkikker middels een speaker voortbrengt. Bij het horen van dit "kikkergeluid" zal de reiger vluchten, het is namelijk de onverbiddelijke wet der genetica welke van dier tot dier wordt doorgegeven: vlucht voor de vijand! Omdat het mechanisme van afschrikking op genetische basis berust, treedt geen gewenning aan het geluid op.”Tot op heden kunnen we stellen dat dit systeem perfect werkt. Er is één uitzondering, vinden we in de handleiding, namelijk bij heel jonge reigers die nog niet van de gifkikker geleerd hebben van hun ouders.

Wij hebben een tweede uitzondering leren kennen: als je vergeet de timer terug stroom te geven na werken aan de elektrische installatie! De morgen erop viel het onmiddellijk op dat er iets niet in orde was met de vissen, deze bleven allen verstopt onder de vijverplanten.

De eerste keer dit jaar dat ze geen eten kwamen bedelen! Geheel abnormaal voor hun doen zijn ze de hele dag zeer schuchter gebleven. Gelukkig kwamen we er ’s avonds achter dat de Reigerblock geen voeding meer had en konden we ook al raden waarom de vissen zo raar deden, ongetwijfeld hadden ze het bezoek van hongerige reigers gekregen!

De botanische onderzoeker Dieter Stegmeier is zeer bekend voor zijn collectie van geurende geraniums en creaties door kruisingen.

De Coleus Canin-hybride 'Verpiss-Dich' hebben wij aan hem te danken. Dit is een geurende siernetel die katten weert (volgens sommigen zelfs honden).Aan de basis van de plant ligt een Plectranthus caninus, een niet winterharde éénjarige plant die voorkomt in Azië en Australië.

Deze niet speciaal aantrekkelijke plant werd al in Australië gebruikt om katten en honden uit de tuin te weren. De heer Stegmeier ging ermee aan de slag in zijn Essingen en kruiste ze met een Plectranthus soort uit Brazilië. Uiteraard wordt de exacte soort geheim gehouden om deze creatie te beschermen. Het resultaat is de “Verpiss Dich” variant die vergeleken met de originele Plectranthus caninus veel aantrekkelijker is, met behoud van de werende effect.

De nieuwe variant groeit compact en mooi rechtop met matte groene bladeren. In speciale cellen wordt een soort olie geproduceerd die voor de mens enkel ruikbaar is bij het wrijven over de bladeren. Dieren hebben echter een sterkere geurzin en gaan deze plant ontwijken.

Het werende effect is dus niet onmiddellijk volledig efficiënt, het neemt de katten ongeveer twee weken vooraleer ze de beschermde zone volledig laten links liggen.De plant zelf stelt geen hoge eisen, zowel in de zon als halfschaduw doet ze het goed (hoe meer licht, hoe sneller ze zich zal ontwikkelen) en zowat elke grondsoort is goed.

Zowel in de border als in potten (neem deze niet te klein) toe te passen. Ze bloeit met mooie blauwe bloemen, op stengels tot bijna tien centimeter, bijna de ganse zomer door. Plantenkenners zien aan de structuur dat ze periodes van droogte geen probleem vindt en inderdaad, van overdadig water geven houd ze niet echt. Een beetje bijmesten echter is welkom.

De kruising is ook niet winterhard, indien je ze goed wil overwinteren moet ze in een ruimte waar het niet onder de tien graden komt. Omdat dit voor ons in de praktijk niet haalbaar is halen we rond mei gewoon een nieuwe voorraad plantjes

Een eerste vijand is de kat. Nu houden we zelf wel van katten, maar onze tuin leek wel een poezen snelweg te zijn geworden tussen de omliggende tuinen.

En sommigen van die poezen wilden wel eens stoppen om een lekker hapje te vangen. Daar moest dus iets diervriendelijk op gevonden worden. De speciale plant waarover we het hierna gaan hebben is niet overal te planten. Je kan nu eenmaal moeilijk een oprit versperren met plantenbakken.

Gelukkig bestaat er hiervoor een toestelletje die met ultrasone tonen katten afschrikt. De zogenaamde Catstop verjaagt de katten door middel van een geluid dat niet hoorbaar is voor mensen, vogels of knaagdieren. Een geruststelling voor onze cavia’s.

We citeren de kenmerken:

“Werkt dag en nacht, zomer en winterRegenbestendig
Werkt op 9 volt alkaline batterij of adapter
Detectie afstand tot maximaal 6 meter
Detectiegebied circa 30 vierkante meter
Geluidsniveau 124 Decibel op 30 centimeter afstand
Geluidsfrequentie 21-25 kilo Hertz
Geluidsduur 2 seconden
Voeding 9 volt alkaline batterij (exclusief) of adapter (exclusief) Levensduur batterij 4900 activeringen, 245 dagen bij 20 activeringen per dag
Opstelling op staak in de tuin of zonder aan de wand”

Wat hier niet tussen staat is dat bij het in werking treden ook even een rood lampje oplicht. Dat is logisch, want wij kunnen het niet horen en kunnen zo zien of het werkt. Gezien ook menselijke bewegingen gedetecteerd worden is het tevens leuk de gezichtsuitdrukkingen te zien van menselijke bezoekers die onverwacht een rood lampje zien aanfloepen bij hun komst. Misschien moeten we beter het logo afdekken voor ongewenste bezoekers?

Op deze mooie nazomerdag ligt ons vijvertje er héél vredig bij, echt om van te genieten. Maar er liggen steeds belagers op de loer voor zijn bewoners. Daarom dat we hier even dieper ingaan op de oplossingen waarvoor wij opteerden.

Van de vorige pagina zijn de ranonkel en de krabbescheer intussen verslonden, maar de lelie staat erveel beter bij!